Gishti u projektua dhe u printua nga Dani Clod nga Universiteti i Kembrixhit, dhe ekspertë të tjerë kuptuan shpejt se gishti shtesë ndikon gjithashtu në funksionimin e trurit. Përmirësimet mekanike të trupit tani janë të zakonshme, por ka pak kërkime se si këto modifikime ndryshojnë trurin.
Gjatë vëzhgimit të subjekteve që përdorën “gishtin e tretë” (kështu quhet gishti mekanik), u kërkuan përgjigje për pyetjen nëse truri mund të mbajë fare një pjesë mekanike të trupit.
Gishti i tretë i madh vendoset në pëllëmbën përballë gishtit të madh të djathtë, pra pranë gishtit të vogël. Përdoruesi e kontrollon atë përmes një sensori që vendoset nën gishtin e madh të këmbës. Gjatë eksperimentit, 20 subjekte përdorën gishtin e madh për 20 ditë dhe sjellja e tyre u krahasua me sjelljen e subjekteve që morën gishtin e madh mekanik statik.
Është arritur në përfundimin se njerëzit mësojnë shpejt se si të përdorin pjesët mekanike të trupit dhe fillojnë t’i përdorin ato pa u menduar shumë. Subjektet ndryshuan shpejt lëvizjet e tyre natyrale të duarve për t’i përshtatur ato me gishtin shtesë, dhe pas një kohe ata filluan të ndjejnë gishtin e madh robotik si pjesë të trupit të tyre. Së shpejti duket se “do të vuajmë vetëm nga gishtat e tepërt”.
