Modelet e reja të të mësuarit automatik të zhvilluara nga studiuesit në Universitetin e Australisë Jugore mund të ndihmojnë mjekët të përcaktojnë se kur pacientët mund të ndalojnë me sukses marrjen e antidepresivëve afatgjatë.
Duke përdorur inteligjencën artificiale (IA) për të ndjekur të dhënat nga Skema e Përfitimeve Farmaceutike (PBS), studiuesit identifikuan rastet më të suksesshme të ndërprerjes së recetave midis 100,000 pacientëve të cilëve u janë përshkruar antidepresivë gjatë një periudhe 10-vjeçare.
Me përdorimin e antidepresivëve në rritje në të gjithë botën (Australia, Islanda, Portugalia, Kanadaja dhe Mbretëria e Bashkuar po udhëheqin), zbulimi i IA mund të ndihmojë mjekët e përgjithshëm të ndalojnë në mënyrë të sigurt përshkrimin e barnave që nuk rekomandohen më klinikisht.
Ndërsa këto barna mund të ndryshojnë jetën, përdorimi afatgjatë shoqërohet me një sërë efektesh anësore, duke përfshirë shtimin në peshë, mosfunksionimin seksual dhe problemet me zemrën. Megjithatë, 50% e pacientëve gjithashtu përjetojnë simptoma të abstinencës kur ndalojnë së marri ato, kështu që është një akt delikat balancimi për të menaxhuar përfitimet dhe rreziqet terapeutike, sipas Dr. Lasantha Ranwala.
Ndërprerja me sukses e një recete u përcaktua si ndërprerje e çdo ilaçi antidepresiv për të paktën një vit pas përdorimit të mëparshëm afatgjatë (më shumë se 12 muaj). Nëse fuqia e ilaçit u rrit brenda gjashtë muajve nga përpjekja për ta ulur gradualisht dozën, kjo konsiderohej dështim. Studiuesit thonë se gjetjet mund t’u japin mjekëve një mjet të fuqishëm për mbështetjen e vendimmarrjes, duke i ndihmuar ata të ndërpresin recetat me besim më të madh.
Dy algoritme të të mësuarit automatik u trajnuan dhe u testuan. Njëri vlerësoi të dhënat përfundimtare të recetave (duke arritur saktësi 81%) dhe tjetri ndoqi pacientët që nga receta e tyre e parë, duke ndjekur uljet e dozave dhe rezultatet (duke arritur saktësi 90%).
Gjetjet sugjerojnë që të dhënat administrative të kujdesit shëndetësor mund të ndihmojnë në parashikimin e rezultateve klinike dhe përmirësimin e vendimmarrjes mjekësore.
