Nga ana tjetër, Presidenti Donald Trump, emri i të cilit përmendet mijëra herë në dosjen mbi financierin e turpëruar, nuk ka shqetësime të tilla. Ndërsa kriza politike në anën lindore të Atlantikut thellohet, viktimat e Epstein në Uashington luftojnë me inercinë në kërkimin e drejtësisë. Pabarazia pasqyron forcën relative politike të Trump dhe dobësinë e mundshme ekzistenciale të Starmer, por gjithashtu nënvizon shkallën e madhe të skandalit që vazhdon të shpaloset gati shtatë vjet pas vdekjes së themeluesit të tij, dhe pasojat e të cilit tani arrijnë deri në Norvegji dhe Poloni .
Trump është i sigurt.
Starmer nuk është i vetmi që ndjen presionin. Zemërimi publik mbi lidhjet e Epstein në Mbretërinë e Bashkuar është aq i fortë sa Mbreti Charles III ia hoqi vëllait të tij dhe mikut të Epstein, ish-Princit Andrew, titujt mbretërorë dhe e detyroi atë të largohej nga rezidenca e tij në pronën e Kështjellës Windsor.
Nuk ka pasur ndonjë largim të ngjashëm nga skena publike në Shtetet e Bashkuara për askënd të lidhur me Epstein, i cili hetuesit përcaktuan se kreu vetëvrasje në burg në vitin 2019 përpara se të përballej me gjyqin për trafikim qeniesh njerëzore dhe akuza për ngacmim seksual të fëmijëve. Figura më e shquar që do të përballet me pasoja për miqësinë e tij me Epstein mund të jetë ish-Sekretari i Thesarit Larry Summers. Ish-presidenti i Universitetit të Harvardit u tërhoq nga publiku vitin e kaluar, duke thënë se ishte “thellësisht i turpëruar” pasi emailet me Epstein zbuluan vërejtjet e tij seksiste dhe kërkesat për këshilla dashurie.
Ndërkohë, Trump po përpiqet ta lërë pas zemërimin e tij pasi Departamenti i Drejtësisë këmbënguli se nuk do të kishte ndjekje penale të mëtejshme. Nuk ka prova të qarta për ndonjë shkelje nga Trump dhe autoritetet nuk kanë ngritur akuza kundër tij apo ndonjë personi tjetër të përmendur në dokumentet e publikuara rishtazi.
Ndërsa disa referenca për Trumpin në dokumentet e Epsteinit janë të padëmshme, të tjerat përfshijnë akuza të zbuluara rishtazi dhe të pakonfirmuara për sulm seksual, si dhe detaje të reja rreth mënyrës se si disa nga viktimat e Epsteinit i përshkruan ndërveprimet e tyre me presidentin e ardhshëm.
Por Trump i tha CNN këtë javë: “Është vërtet koha që vendi të përqendrohet në diçka tjetër.” Duke pasur parasysh kontrollin e paprecedentë që ai ka mbi institucionet amerikane, ky nuk është një skenar jorealist.
Starmer në krizë
Starmer me siguri do të donte që një skenar i tillë të ishte i mundur në Mbretërinë e Bashkuar. Mandati i tij si kryeministër varej në fije të perit të enjten në mëngjes pas një rebelimi nga deputetët në Partinë e tij Laburiste, duke dëmtuar më tej një qeveri të Downing Street që tashmë po kalonte nga një krizë në tjetrën.
Kryeministri u detyrua të pranonte gjatë një seance të nxehtë Pyetjesh për Kryeministrin të mërkurën se ai dinte për miqësinë midis ish-ministrit Peter Mandelson dhe Epstein, por gjithsesi e emëroi atë ambasador në Uashington.
Starmer e shkarkoi Mandelson vitin e kaluar pasi publikimi i dosjeve të Epstein tregoi se ai vazhdoi ta mbështeste mikun e tij edhe pasi u dënua për vepra penale seksuale në Florida në vitin 2008. Por skandali u ndez përsëri këtë javë pasi dosjet e zbuluara rishtazi sugjeruan se Mandelson mund t’i ketë dhënë Epsteinit informacione të klasifikuara dhe të ndjeshme ndaj tregut në kulmin e krizës financiare të vitit 2008. Ky do të kishte qenë informacion i paçmuar për Epstein dhe ekipin e tij në Wall Street. Mandelson tani përballet me një hetim penal dhe ka dhënë dorëheqjen nga Dhoma e Lordëve dhe Partia Laburiste.
Mandelsohn tradhtoi vendin tonë
“Mandelson ka tradhtuar vendin tonë, parlamentin tonë dhe partinë time”, tha Starmer në parlament.
Ish-ambasadori në Uashington kërkoi falje për marrëdhënien e tij me Epstein në një deklaratë dërguar BBC muajin e kaluar.
“Gabova që i besova atij pas dënimit të tij dhe që vazhdova lidhjen time me të. U kërkoj falje pa kushte grave dhe vajzave që vuajtën për këtë”, tha Mandelson.
Ai njoftoi këtë javë se kishte dhënë dorëheqjen nga Partia Laburiste për ta kursyer atë nga “turpi i mëtejshëm”.
Por tërbimi i Starmer nuk shpjegon pse pasojat e çështjes Epstein duket se janë më serioze në Britani sesa në Uashington. Shpjegimi qëndron në faktin se stuhia në Britani nuk lidhet drejtpërdrejt me Epstein, por është një fije skandaloze që përkeqëson tre drama afatgjata që tashmë dominojnë politikën dhe jetën publike britanike. Së pari, kjo është historia e një kryeministri, e ardhmja politike e të cilit është tashmë e pasigurt, më pak se dy vjet pas një fitoreje dërrmuese zgjedhore.
Së dyti, saga Epstein është kthesa më e fundit në një tragjedi politike 30-vjeçare për Mandelsonin e prirur ndaj fatkeqësive, një politikan me aftësi të jashtëzakonshme, nofka e të cilit “Princi i Errësirës” pasqyron si admirimin e bashkëkohësve të tij, ashtu edhe rëniet e tij spektakolare.
E meta e tij fatale – dëshira për të qenë në shoqërinë e të pasurve dhe të famshëmve – e çoi atë në skandal dhe në fund në një miqësi fatale me Epsteinin.
Së treti, ky është një kapitull i ri në dramën britanike që rrethon familjen mbretërore, historia e miqësisë së Andrew Mountbatten-Windsor me Epstein, e cila ka bërë bujë për vite me radhë.
Trump ka avantazhe që Starmerit i mungojnë
Deri më tani, trazirat e Epstein nuk kanë pasur asnjë ndikim ekzistencial tek Trump. Presidenti nuk është akuzuar për ndonjë krim, megjithëse lidhja e tij e kaluar me Epstein ngre pikëpyetje në lidhje me zgjedhjen e miqve të tij. Ndërsa nuk është aq i fuqishëm politikisht sa ishte dikur, Trump nuk është aq i prekshëm sa të jetë në rrezik të rrëzohet nga Zyra Ovale. Gjendja e vështirë e Starmer është shumë më serioze.
Trump duket pothuajse imun ndaj dëmtimit të karakterit politik në këtë pikë. Çështja Epstein është vetëm një nga krizat dhe skandalet e shumta politike të vazhdueshme në Amerikën e Trump. Teknika e tij është të përmbytë hapësirën publike me aq shumë zhurmë sa kërcënimet individuale ndaj pozicionit të tij të mos dëgjohen përtej kakofonisë.
Presidenti nuk ka pse të merret me çështjen e përfaqësuesit, gjë që e ka dëmtuar edhe më shumë Starmerin. Shpesh, kur e pyesin për Epsteinin, ai “nxehet”.
Trump i mban republikanët në grusht
Ndryshe nga Starmer, Trump e ka shndërruar Kongresin Republikan në një instrument të bindur. Ndërsa dosjet e Epstein u publikuan për shkak të presionit nga disa republikanë, nuk ka gjasa që një moment i tillë të ndodhë përsëri, veçanërisht pasi Trump mund të ushtrojë presion mbi anëtarët e partisë.
Udhëheqja republikane në Dhomën e Përfaqësuesve nuk e mban administratën përgjegjëse. Kryetari i Komitetit Mbikëqyrës, James Comer, i ka detyruar ish-Presidentin Bill Clinton dhe ish-Sekretaren e Shtetit Hillary Clinton të dëshmojnë me urdhër gjykate, por nuk ka dëshirë ta telefonojë Trumpin.
Nuk ka prova për shkelje penale nga ana e familjes Clinton në rastin Epstein, dhe ish-presidenti ka mohuar çdo dijeni për ndonjë nga krimet e tij. Trump tha të martën se i vinte “keq” që familjes Clinton iu desh të kalonte nëpër këtë përvojë të vështirë. Por empatia e tij e habitshme ka të ngjarë të mos përfaqësojë një shkrirje të papritur të marrëdhënieve. Trump mund të ndiejë se dëshmia e familjes Clinton do të nxisë një përçarje tjetër në skandalin që ai nuk ka qenë në gjendje ta mbulojë.
