Keqkuptimi më i madh rreth kripës së Himalajeve

Përshkrimet e kripës së Himalajeve tingëllojnë joshëse – ajo paraqitet si një produkt natyral i mbledhur në rrëzë të Himalajeve, i pasur me më shumë se 80 minerale që supozohet se i nevojiten trupit. Marketingu e pozicionon atë si një alternativë më të shëndetshme dhe me cilësi më të lartë sesa kripa e zakonshme e tryezës, kështu që nuk është për t’u habitur që shpesh është disa herë më e shtrenjtë.

Megjithatë, pavarësisht ngjyrës, formës së kristalit apo çmimit, përbërësi kryesor në të gjithë kripën është kloruri i natriumit. Trupi ka nevojë për natrium për të ruajtur ekuilibrin e lëngjeve dhe funksionin e duhur të muskujve dhe nervave, por marrja e tepërt çon në mbajtjen e ujit dhe rritjen e presionit të gjakut. Marrja e rekomanduar është rreth gjashtë gramë në ditë dhe shumica e njerëzve konsumojnë më shumë se kaq, më shpesh përmes bukës, drithërave dhe ushqimeve të përpunuara.

Edhe pse kripa e Himalajeve përmban sasi të vogla mineralesh si magnezi, kaliumi dhe hekuri, sasitë e tyre janë aq të vogla sa nuk kanë ndikim të rëndësishëm në shëndet. Për të ndjerë efektet e këtyre mineraleve, do të duhet të konsumoni një sasi kripe që është shumë herë më e lartë se limiti i rekomanduar ditor, gjë që do të ishte e dëmshme.

Një aspekt shtesë është jodi. Kripa e zakonshme e kuzhinës shpesh është e jodizuar, gjë që është e rëndësishme për funksionin normal të tiroides. Zëvendësimi i kripës së jodizuar me alternativa jo të jodizuara mund të rrisë rrezikun e mungesës së jodit, veçanërisht nëse dieta nuk përfshin mjaftueshëm produkte qumështi, vezë dhe ushqime deti.

Pjesa më e madhe e kripës që hamë vjen nga ushqimet e përpunuara si djathrat, salcat dhe mishrat e përpunuar. Përgatitja e ushqimeve në shtëpi me më shumë erëza, hudhër, fruta agrume dhe uthull mund të ndihmojë në uljen e nevojës sonë për kripë pa sakrifikuar shijen. Lajmi i mirë është se shqisat tona duhen vetëm rreth dy javë për t’u përshtatur me ushqime më pak të kripura.