Për shkak të natyrës së tyre shumë ciklike, luhatjet dramatike të çmimeve nuk janë të rralla në tregjet e mallrave. Ndryshimet në programet e investimeve afatgjata, pas ndryshimeve të mëdha në ofertën dhe kërkesën globale, krijojnë trende shumë të theksuara që mund të zgjasin me vite (ose edhe dekada, duke gjeneruar fenomenin e “supercikleve”). Por edhe me ndodhjen relativisht të shpeshtë të luhatjeve masive të çmimeve, argjendi ende qëndron shumë përpara pjesës tjetër, duke ofruar disa statistika vërtet interesante.
Që nga fillimi i vitit, çmimi i argjendit është më shumë se dyfishuar (një rritje e pabesueshme prej 110%), dhe në dhjetor, për herë të parë në histori, ai madje tejkaloi 60 dollarë për ons. Menjëherë pasi administrata amerikane la të kuptohej për mundësinë e tarifave më të larta për argjendin e importuar, çmimi i tij u rrit në territor pozitiv, duke shkaktuar një ortek porosish blerjeje që transportuan sasi të mëdha argjendi përtej Atlantikut, nga Londra në Nju Jork. Bursa COMEX e SHBA-së aktualisht po menaxhon tre herë më shumë inventar (krahasuar me vëllimet normale), dhe kjo flet shumë për disproporcionin midis ofertës dhe kërkesës.
Një mani e vërtetë për argjendin në një shkallë të frikshme ka ekspozuar problemin e furnizimeve të pamjaftueshme në pjesën tjetër të botës, e cila përballet me deficite kronike që prodhuesit thjesht nuk mund t’i kompensojnë në afat të shkurtër. Konkretisht, ndryshe nga ari, argjendi është një mineral (shumë më pak i vlefshëm) që nxirret më shpesh në kombinim me metale të tjera, më shpesh me arin e lartpërmendur, si dhe me zinkun, plumbin dhe bakrin, kështu që ciklet e prodhimit varen nga një numër faktorësh të tjerë. Edhe nëse nuk do të ishte kështu, minatorët në përgjithësi u habitën nga rritja dramatike e kërkesës, e cila ishte gjithë kohës e nxitur nga investitorë të vegjël – raportoi Blitzbiznis.
Duket se interesi i tyre ende nuk po ulet fare dhe kryesisht justifikon shprehjen “ari për të varfrit”, e cila prej kohësh është shoqëruar me argjendin, duke ndihmuar në krijimin e një koalicioni shumë të fuqishëm (dhe mbi të gjitha, të larmishëm) blerësish. Të gjithë mbështesin faktin se argjendi ka një zbatim shumë të gjerë në industri – proceset e prodhimit në segmente të caktuara të industrisë kanë nevojë të madhe për metalin tani shumë më të shtrenjtë, gjë që e bën atë më pak elastik ndaj ndryshimeve në. Një
shtysë pozitive ndaj trendit të rritjes erdhi edhe në formën e një rritjeje të çmimeve të arit, ku veprimet e Shtëpisë së Bardhë lanë gjurmën e tyre në treg – administrata amerikane përfshiu arin dhe argjendin në listën e mineraleve kritike, duke stimuluar më tej aktivitetin e blerësve, i cili tashmë po merr karakterin e një fenomeni shumë të pazakontë. Meqenëse rritja e çmimeve të dy metaleve të çmuara nuk u shënua nga një rritje dramatike e inflacionit apo ndonjë kataklizëm në tregjet financiare, siç ishte rasti gjatë krizës së madhe financiare.
